"مث برگ روی شاخه ی تکییده"

پله ها رو که میرم بالا ، همینجوری زیر لب با خودم غر می زنم که :"آخه مادر من ! جا قحط بود ؟ همه دارالترجمه های شهرو تخته کرده بودن پا شدی اومدی اینجا که آدم یه لوبیای سحرآمیز راه داشته باشه تا برسه بالا ؟ " بالاخره می رسم ، نفس زنون و دولا دولا میرم تو . یه فیش میدم ، یه پوشه می گیرم . این همه پله واسه همین ! دوباره نود تا پله جلومه ، ولی خوبه چون واسه پایین رفتن یه قدم کافیه . باقیشو قل می خوری . تو یکی از پاگردا لای پوشه هه رو باز می کنم . توی جلدش یه گوشه انگلیسی نوشته "ایمپروویزیشن" . هفته ی پیش بود ،خانومه صدام کرد که :"ببخشید ، این واحد دشیفراژ چیه ؟ باید بدونم تا معادلشو پیدا کنم " کلی جون کندم یه توضیح درست درمون بدم ، ولی نتونستم . آخر گفتم " بداهه خوانی ، بداهه نوازی" . بعد یادم به آقای لطفی طفلک افتاد که اون همه هر هفته برامون حرف زد که دشیفراژ چیه و چه جوریه . ولی من ازون کلاس فقط داستان اون خودکار بیکه یادم موند که از بس میگفت شده بود جوک ما . پوشه رو میبندم . نیازی به مرور نمره های درخشانم ندارم . پله های آخره . اتاق نگهبانی خالیه . اول اتاقو ساخته َن بعد یادشون افتاده نگهبان نمیخوان . مث همه ی کارای عمرانیشون که اول میکنن بعد راجع بهش فکر می کنن . به خودم میگم "بی خیال ! تو که داری میری " پله ی آخره . اما یه چیزی نگهم داشته . پای راستم مونده میون زمین و هوا . یه جوری که انگار جمله ی قبلو یکی دیگه گفته ، به خودم میام . هاج و واج . نگا می کنم به پرونده ی سبزی که حالا دیگه تو دستم محکم نیست . دوباره نگا میکنم به اتاق خالی نگهبان ، به در و دیوار ، به ماشین مامان توی کوچه ، به دشیفراژ ، آقای لطفی ، جزوه های سحر ، آمفی تئاتر ، آقای اردلان ، کلاس بیست و شیش ، آواز جمعی ، اشکان ، پیانوها ، پنجره ، زمین چمن ، بچه های مجسمه ، دوراهی خوابگاها ، چارشنبه سوری ، اسفند ، تولد لیلا ، دربند ، تجریش ، تاکسی ، خونه ، نون تازه ، پدر ، اتاق ، گنجه ، کتاب ، آلبوم ، تولد پنج سالگی ، درخت خرمالو ، اصفهان ، دبستان جنت ، کارت آفرین ، املا ... حالا دوباره نگام به پوشه ست اما نمی بینمش ، تار تاره . یه جایی وسطای پوشه ، اندازه ی یه بیست و پنج تومنی ، سبزِ مقوائه پررنگ شده . یه صدایی شبیه خودم آروم دم گوشم میگه :" جدی جدی داری میری نجوا؟"