خاطره کاوی

اولین باری که دادن اسم و فامیلمونو خودمون بالای برگه ی امتحانمون بنویسیم ، من حسابی از امتحان عقب افتادم . ازونجایی که هیچ وقت چیزی از "نام خانوادگی" نشنیده بودم ، برداشتم اسم کل فامیلو نوشتم . یادمه عمه عموها رو تموم کرده بودم ، که دیگه جا کم آوردم . دس گرفتم که "خانوم اجازه؟ اسم بچه های اینارَم بنویسیم؟"

یه دفه دیگه َم از این سازمانای بهداشت و اینا اومده بودن ببینن ما چه جور جونورایی هستیم . یکی ازون خانوما از من پرسید "چن بار در روز دستشویی بزرگ می کنی؟" من همونطور هاج و واج بهش نگا کردم . فک کرد نشنیدم ، دوباره پرسید و من بازم مث احمقا نگاش کرد . خب واقعا خانومه حق داشت فک کنه ناقص العقلم ( کما اینکه همچین، ادعایی هم واسه کامل بودنش ندارم) ولی واقعیت این بود که منی که بچه ای بودم با دایرة المعارفی کاملا ابتدایی ، هیچ وقت نشنیده بودم که کسی اون موجود قهوه ای کوچولو رو (بچه بودم خب) به این اسم بگه . برای من فقط یه واژه ی معادل وجود داشت . موجز و مختصر : پی پی ! واسه همین تمام مدتی که خانوم منتظر جواب من بود ، من داشتم به سایز پی پی هام فک می کردم و مات بودم که "آخه این چه سوالیه ؟ مگه من اندازه می زنم ؟"

همین . یهو خاطره گفتنم گرفت نصفه شبی .